26 lipca 2011

Kontuzja :-(

Wszystko ma swój koniec, całe lata nic nie bolało, a teraz boli :-( W poprzednim poście pisałem o kontuzji więzadła stawu skokowego która wyeliminowała mnie z Półmaratonu Grodziskiego. Diagnoza ortopedy: pierwszy stopień - w sumie nic się poważnego się nie dzieje - wkrótce samo przejdzie. Niestety - jak na złość nie przeszło :-(. O bieganiu nie ma mowy, a przymusowa przerwa w treningach działa też niestety na psychikę. Frustracja jest straszna, zwłaszcza, że pogoda do biegania idealna. 

Na szczęście można jakoś chodzić i jeździć na rowerze. Podczas urlopu w górach wziąłem u znajomego instruktora lekcje Nordic Walkingu. To był strzał w dziesiątkę. Powrót do biegania będzie na pewno przez Nordic Walking. Podczas sportowego chodzenia z kijami znacznie mniej niż przy biegu obciąża się stawy kończyn dolnych, dodatkowo pracuje obręcz barkowa i wychodzi z tego całkiem fajny trening kardio. 

Wnioski z tej całej smutnej i nieskończonej jeszcze historii:
  1. Unikać jak ognia kontuzji, zbyt wielkich obciążeń, zbyt krótkiej regeneracji itd. Paradoksalnie lepiej trenować nieco z mało niż odrobinkę za dużo.
  2. Jeśli coś się przydarzy iść do dobrego lekarza (łatwo powiedzieć), nie wychodzić gabinetu bez skierowania na USG.  
Kontuzja zmieniła moje plany urlopowe, musiałem zrezygnować z ulubionych długich wybiegań, no ale za to jeździłem na rowerze i przyswajałem technikę Nordic Walking.
Trasy w Górach Izerskich przejechane na rowerze prezentuję na innym moim blogu.

15 czerwca 2011

V Grodziski Półmaraton "Słowaka"

V Półmaraton Grodziski to zawody na które od dawna ostrzyłem sobie zęby  - trenowałem licząc na poprawę życiówki. Zapłaciłem dużo wcześniej za udział i... nie pobiegłem. Dosłownie kilka dni przed półmaratonem więzadła stawu skokowego powiedziały “dość”, ból nie ustępował i musiałem pokuśtykać do ortopedy (to moja pierwsza poważniejsza kontuzja). Zalecenia: odpocząć od biegania, stabilizator na nogę i poczekać aż organizm sam naprawi staw.

Półmaraton Grodziski miał opinię jednego z najlepszych tego typu biegów w Polsce. Niewielkie 14 tysięczne wielkopolskie miasteczko przez ten jeden dzień (12.06.2011) stało się Mekką biegaczy i dosłownie żyło zawodami. Zanosił się rekord frekwencji - wzrost o około 100% liczby uczestników w porównaniu do poprzedniej edycji. Żal nie widzieć tego na własne oczy, więc wziąłem aparat fotograficzny z zamiarem zrobienia nieco zdjęć zawodnikom na trasie. Trudno, czasem trzeba pokibicować i popatrzeć na zawody "z drugiej strony".

Od wczesnego ranka organizatorzy przygotowywali strefę statu i mety, zabezpieczali trasę, ustawiali bufety itd. Miasto opanowali wolontariusze w pomarańczowych koszulkach sprawnie kierując setkami samochodów z zawodnikami i tłumem biegaczy na ulicach. Dzięki ich pracy Grodzisk uniknął chaosu, a zawody przebiegły sprawnie i bez zakłóceń. Wcześniej obejrzałem sobie miasto i znalazłem niezłe, jak sądzę, miejsce umożliwiające fotografowanie zawodów. Nad głowami pojawił się śmigłowiec i zawodnicy ruszyli. Rzesza biegnących ludzi robiła wielkie wrażenie, mieszkańcy Grodziska kibicowali, organizatorzy uwijali się jak w ukropie, migawka aparatu trzaskała i tak niemal przez trzy godziny do końca zawodów. Zawodnicy dzielnie walczyli, na twarzach z czasem uwidaczniało się zmęczenie, a ich emocje udzielały się kibicom. Podsumowując - było świetnie! Wielkie brawa dla organizatów których nie przytłoczyła rekordowa frekwencja i zawodnikom, którzy - co było widać - dawali z siebie wszystko!




























30 maja 2011

XVIII Bieg Górski na Ślężę

XVIII Bieg Górski na Ślężę połączony z Mistrzostwami Polski Seniorów w Biegach Górskich na Krótkim Dystansie odbył się w sobotę 28 maja 2011 r. Organizatorzy: Urząd Miasta i Gminy Sobótka, Ośrodek Sportu i Rekreacji w Sobótce, sympatycy biegania w Sobótce, Gimnazjum Gminne w Sobótce. Start znajdował się na stadionie w Sobótce, meta na szczycie Ślęży (718 m n.p.m.). Dystans 5 km, przewyższenie + 543 m, – 35 (siodło za Wieżycą). To był mój debiut w biegach górskich, nie wiedziałem jak się wbiega na Ślężę,  więc postanowiłem “rozpoznać temat walką”, z opinii na różnych forach można było zorientować się,  że trasa nie jest łatwa. Założyłem, że powinienem dotrzeć do mety w czasie potrzebnym na ukończenie wyścigu na 10 km po płaskim. 

Na szczęście było stosunkowo chłodno jak na koniec maja, biegu nie ułatwiały śliskie kamienie i głazy, które zmoczył nocny deszcz. Trasa rzeczywiście nie była łatwa, strome odcinki musiałem pokonywać marszem, mimo to tętno dochodziło wtedy niemal do maksimum. Prognoza czasu na 10 km okazała się słuszna, trasa dała w kość - choć to było "tylko" 5 km. Wnioski na przyszłość: popracować nad siłą biegową i  starać się jak najwięcej pokonywać biegiem. Może za rok będzie lepiej :-) 

Ślęża w maju jest niezwykle piękna, soczysta zieleń młodych liści, śpiew ptaków i czyste, pachnące wilgotnym lasem powietrze. Widok biegaczy drapiących się na Wieżycę w skupieniu i całkowitym milczeniu - bezcenny. Trasa była oznakowana w strategicznych miejscach taśmami. Na szczycie czekała obsługa mety, medal, butelka wody, zabezpieczenie medyczne i ewentualnie depozyt, jeśli ktoś go zostawił celem zabrania na metę przez organizatorów (bluza przydała się). Organizatorzy spisali się wzorowo, atmosfera była sympatyczna, jestem z biegu bardzo zadowolony i mam nadzieję uczestniczyć w kolejnych edycjach.

Wyniki na stronie Maratony.Polskie.PL

Relacja na portalu Biegigorskie.pl

Zdjęcia: